झाड, माणूस आणि कुंपण

स्वतःशीच गुणगुणत

आपल्याच नादात

तो चालला होता

आणि अचानक

पाडाला आलेल्या आंब्याचा दरवळ

कुठुनसा वार्‍याबरोबर आला

त्यानी मान वेळावून बघितलं

कुंपणापलिकडचं आंब्याचं झाड

त्याला खुणावत होतं

त्या पिकल्या आंब्याचा मोह

त्याला अनावर झाला

त्यानी आपसुक हात पुढे केला

झाडानंही अलगद आपलं फळ

त्याच्या हातात टाकलं

आणि इतक्यात

कुंपणापलिकडून त्या कुंपणाचा मालक

कुठुनसा अवतरला

त्या गुन्ह्याचा साक्षी म्हणून

आंब्याच्या झाडाभोवती

माणसाच्या मालकीची पुसटशी रेघ होती

आणि त्या रेघेवर होतं

एक काटेरी कुंपण

कुंपणाची रेषा खरं म्हणजे झाडानीच ओलांडली होती

पण मालकीच्या रेषेचं काय?

ती झाड कशी ओलांडणार?

आपल्या डोळे मिचकवत आंबा देऊ पाहणार्‍या

त्या झाडाचं म्हणणं ऐकायचं

की झाडावर हक्क सांगणार्‍या माणसाचं?

त्याला संभ्रम पडला

- अमृता

Managing the highs and the lows

Whenever I am extremely high or extremely low I invariably return to this cyber space called 'my blog'. At such times something inside is boiling, something is stirring and it needs to vent out. Words just ooze out and my blog just quietly absorbs them. I can never figure out why writing is so important to me. I tried, but gave up. And I do not know why anyone should read what I have written. Especially when I see the blog hits from countries like USA or UK or Germany, I just cant help but wonder, why would anyone sitting miles away, in another time zone would care to read my blog! It just makes me smile and think I wish I could meet them but then I also feel it is best to let it be an enigma.
Today I am on extreme high. Well nothing monumental has happened really. Just that last year has been a test of my patience and this year seems to pay it off. The environmental education sessions which I designed have shaped quite well and I am all excited to take it to schools. The pilot efforts went quite well and MKCL has agreed to fund the sessions in two under privileged schools. Just felt so good. And my research on river governance also has been maturing bit by bit. More I take the ownership of the subject sharper is my analysis. Again, it just feels so good.
A year in between though may seem like a set back in fact was so much of discovery. About my own self, about my work pattern, about my commitment to work.... everything... It has only added to my confidence.
Sometimes in life, everything seems just so perfect! Of course the imperfect state will also come back, I mean where is she going to go anyway! But I guess, sometimes all you need to do is to hang on, have faith and let things unfold at their own pace. Keep exploring the knowns and the unknowns will unfold eventually.

मैत्र

अंधारून आलं आहे असं वाटंत असताना
स्वतःबद्दल मुळीच छान वाटत नसताना
अचानक
आजूबाजूचे काही चेहेरे ओळखीचे वाटायला लागतात
तुमच्या पावलांशी पावलं जुळवत सोबत चालायला लागतात
बघता बघता तुमच्या भावविश्वाचा भाग बनून जातात
आणि सोडवतात तुम्हाला तुम्ही स्वतःच घातलेल्या बेड्यांमधून
 
कोरडा पडत चाललेला
तो मनाचा सातवा पडदा
अचानक ओलावतो
सुखावतो
तरारून उठतो

मग लक्षात येतं
आजूबाजूला लख्ख उजाडलंय
पहाटेचे जादूई रंग
आभाळभर पसरलेत
आणि समोर
क्षितिजापर्यंत जाणारी
हिरवीगार वाट आहे

असं वाटतं
या सगळ्यांचे हात घट्ट धरावेत
हिरवाई छातीत भरून घेणारा एक मोठ्ठा श्वास घ्यावा
आणि धावत सुटावं

अनंतापर्यंत....

-अमृता

मुक्ती

अजून स्पंदत राहतोस

प्रत्येक नसेतून

प्रत्येक पेशीतून

खूप प्रयत्न केला

डोळ्यात साठवून घेतलेल्या तुला

स्वतःपासून वेगळं काढण्याचा

हो,

केला, अनेकदा

पण प्रत्येक वेळी

तुझ्याबरोबर माझी पण लक्तरं जायला निघायची 
अश्रूंचे पाट वाहत

तुझ्या श्वासात अडकलेला

माझा श्वास पण

सोडून जायला बघायचा मला

शेवटी वेचला तुझा कण आणि कण

आणि घेतला सामावून पुन्हा स्वतःत

म्हटलं राहू देत

नाही जमायचं 

मग सवय करून घेतली

माझ्यातले तुझे ठोके ऐकायची

माझ्या ठोक्यांच्या अलिकडे पलिकडे

तुला माहितीये? 

असं म्हणतात

श्वासाच्या कूर्म नाडीला धरून

अलगद खाली गेलं

अगदी तिच्या तळाशी

की श्वासाची गाठ सोडवता येते

आणि मग

अलगद सोडता येतो

हा शरीराचा पिंजरा

जो नको नको म्हणत असतानाही

अनेक स्पर्श, अनेक गंध, श्वास

अशा पेशीभर आठवणी

फक्त साठवत राहतो

हावरटासारखा

मला पण आपल्या नात्याच्या त्या कूर्मेपर्यंत पोहोचायचंय

आणि मग

अलगद वेगळा काढायचाय तुझा श्वास

आणि मोकळं व्हायचंय

कायमचं.....

-अमृता

Quiet...

How I love this time of night. It is just mine.
And how I love to work at this time when I am on my own... when there is no hurry, no pressure, no one dancing on my head for completing work. It is at such times that the true flavour of my work shows up... And at such times I love myself for working so dedicatedly. All the doubts about how my career will take shape, will I reach any significant height... all such questions just dissolve... what remains is a shear joy of work....

सल

आज परत तिची पोस्ट वाचली.

मी तिला ओळखत  नाही. पण तिनी काढलेली चित्र आणि तिच्या फेसबुकच्या पोस्ट वाचून का कोण जाणे तिला अ‍ॅड करावंसं वाटलं.

पुन्हा एकदा त्याच भळभळत्या जखमेविषयीची पोस्ट. तोच सल. इतका काळ लोटला तरी मनात ताजा असणारा.

का सोडून गेला असेल तो तिला? किंवा का वेगळे रस्ते निवडले असतील दोघांनी? तिला जशी त्याची आठवण येते तितकीच उत्कटतेनी त्याला येत असेल तिची आठवण? असे अनेक प्रश्न डोक्यात येत राहतात.

ब-याचदा तिच्या पोस्ट्स खूप जास्त पर्सनल असतात. पहिल्या पहिल्यांदा वाचून असं वाटलं की इतक्या नाजूक आणि हळव्या गोष्टी फेसबुकवर का टाकाव्यात? पण मग मलाच कळलं की मला त्या वाचून कुठेतरी स्वतःला मोकळं वाटत होतं. रिलेट होत होतं. असं अनेक जणांना होत असणार.

पण आज मी जेव्हा तिनी लिहिलेलं वाचते तेव्हा ते ज्या मला आपलं वाटतं, जवळचं वाटतं, त्या माझ्यापासून आता मीच दूर गेलीये. म्हणजे मला ते खूप जवळचं वाटतं पण त्या वाटण्यापासून मी मात्र लांब असते. लांबूनच त्या वाटण्याकडे बघत असते.

एके काळी मी पण अशी आकंठ प्रेमात बुडाले होते. मला त्याच्याशिवाय जगताच येणार नाही असं मला वाटत होतं. तसं मीच ठरवून पण टाकलं होतं. पण असं झालं नाही. जसा जसा काळ लोटला तसं मला समजत गेलं की सगळेच जण स्वतःच्या टर्म्स सांभाळतंच जगत असतात. अगदी प्रत्येक जण स्वतःच्या टर्म्स आधी पुढे ठेवतो. मग मी पण ठरवलं की मी पण माझ्या टर्म्स वरच खेळणार.

म्हणजे माझ्यासाठी प्रेम हे कधी काळी खूप उत्कट, भव्य दिव्य उदात्त असं काहीतरी होतं. मग नंतर कळत गेलं की सगळा पुष्कळदा व्यवहारच असतो. मग या व्यवहारी जगाची रीत समजून घेता घेता माझ्या पण भावनांची धार हळू हळू बोथट होत गेली. म्हणजे एखादा गुन्हेगार कसा विचार करत असेल हे शोधत जाताना स्वतःचं डोकं नको असतानाही तसंच काहीसं चालायला लागलं तर कसं वाटेल? तसं काहीसं. मी इतकी बदलले की मी आज स्वतःलाच अनोळखी वाटते. कधी कधी तर स्वतःचीच भीती पण वाटते. असं वाटतं तो भाबडेपणा यावा परत. पण काळाचं चक्र असं पाहिजे तसा फिरवता थोडंच येतं?

आहे ते स्वीकारावंच लागतं.

आणि माझ्या बाबतीत तर उलटंच झालं. म्हणजे झालं ते खरोखर चांगलं झालं. पण त्यामुळे आता मला स्वतःच्या निवडीवर पण तितकासा भरोसा राहिला नाही. So I am least bothered now. आणि मी एवढंच ठरवलंय की मी कोणालाच इतकं महत्वाचं नाही होऊ देणार माझ्यासाठी की तो नसला तर मी कोसळून पडीन.